POKUTA


Sakrament pokuty - zwany jest także sakramentem przebaczenia grzechów, nawrócenia, spowiedzi lub pojednania. W świetle wiary nie ma większego zła niż grzech i nic innego nie powoduje gorszych skutków dla samych grzeszników, dla Kościoła i dla całego świata.

Sakrament pokuty składa się z trzech aktów penitenta oraz rozgrzeszenia kapłana. Aktami penitenta są; żal za grzechy, spowiedź czyli ujawnienie grzechów przed kapłanem oraz postanowienie wypełnienia zadośćuczynienia i czynów pokutnych. Żal za grzechy powinien wypływać z motywów wynikających z wiary. Jeśli jego źródłem, jest miłość do Boga, nazywamy go "doskonałym", jeśli opiera się na innych motywach, nazywamy go "niedoskonałym".


Kto chce dostąpić pojednania z Bogiem, musi wyznać przed kapłanem wszystkie grzechy śmiertelne, których jeszcze nie wyznawał, a które przypomniał sobie po starannym zrobieniu rachunku sumienia. Wyznanie grzechów powszednich nie jest samo w sobie koniecznym, niemniej jest przez Kościół żywo zalecane dla prawidłowego kształtowania sumienia.

Tylko kapłan, który został upoważniony przez władzę kościelną do spowiadania, może przebaczać grzechy w imieniu Jezusa Chrystusa. On też zadaje penitentowi wypełnienie pewnych czynów "zadośćuczynienia" lub "pokuty", aby wynagrodził szkody spowodowane przez grzech i postępował w sposób godny ucznia Chrystusa.

Skutkami duchowymi sakramentu pokuty są:

  • pojednanie z Bogiem, przez które penitent odzyskuje łaskę uświęcającą,
  • pojednanie z Kościołem,
  • darowanie kary wiecznej spowodowanej przez grzechy śmiertelne,
  • darowanie, przynajmniej częściowe, kar doczesnych, będących skutkiem grzechu,
  • pokój i pogoda sumienia oraz pociecha duchowa,
  • wzrost sił duchowych do walki, jaką musi prowadzić chrześcijanin każdego dnia.

Z sakramentu pokuty można skorzystać:

  • przed i w czasie codziennych i niedzielnych Mszy świętych oraz podczas nabożeństw,
  • w czasie rekolekcji wielkopostnych i adwentowych.